Elke week stuurt Simon Simpel één of twee gedachten over leiderschap, marketing en teambuilding. In gewone taal. Zonder powerpoint. Zonder poeha.
Geen lange essays. Geen TED-talk-clichés. Eén zin die blijft hangen, omdat hij past op een tegeltje en in je hoofd.
“Een team zonder doel is een vergadering met koffie.”
“Een merk is wat mensen zeggen als jij de kamer uit bent.”
“Goed leiderschap begint met luisteren naar wat niet gezegd wordt.”
“Wie alles voor iedereen wil zijn, is niets voor niemand.”
“De beste teambuilding gebeurt op maandagochtend, niet op de hei.”
“Een baas geeft opdrachten. Een leider geeft richting.”
Simon werkte twintig jaar in directiekamers waar mensen "synergie" zeiden als ze "samenwerken" bedoelden, en "agile" als ze "een beetje rommelen" bedoelden. Op een dag besloot hij dat het anders moest. Hij begon zijn ideeën op te schrijven zoals zijn oma ze zou hebben gezegd: kort, helder, en zo dat ze aan de muur konden.
Sindsdien stuurt hij wekelijks één of twee tegeltjes — soms over leiderschap, soms over een merk dat in z'n eigen voet schoot, soms over wat een team eigenlijk nodig heeft op een grijze maandag. Geen frameworks. Geen vijfstappenplannen. Wel: zinnen die blijven hangen.
Werkt het? Vraag het de twaalfduizend mensen die elke vrijdag stiekem als eerste hun mailbox openen om te kijken wat Simon nu weer bedacht heeft.
Geen tien onderwerpen. Geen pretenties van alleskunner. Drie thema's waar Simon écht iets over te zeggen heeft.
Over de stille kunst van richting geven zonder te schreeuwen, beslissingen nemen zonder de groep te vermoeien, en weten wanneer je je kop moet houden.
Over merken die durven kiezen, boodschappen die mensen onthouden, en waarom het bij goede marketing minder gaat over wat je zegt — en meer over wat je weglaat.
Over hoe je een team bouwt zonder paintball of touwbruggen — door simpelweg af te spreken waar je samen heen gaat, en wie wat doet als het tegenzit.